Chapter 35
Original Texts
Guodian Laozi C
埶大象,天下往。往而不害,安平大。樂與餌,過客止。故道□□□□淡呵其無味也。視之不足見,聽之不足聞,而不可既也。
Mawangdui Laozi A
執大象,□□往。往而不害,安平大。樂與餌,過格止。故道之出言也,曰淡呵其無味也,□□不足見也,聽之不足聞也,用之不可既也。
Mawangdui Laozi B
執大象,天下往。往而不害,安平大。樂與□,過格止。故道之出言也曰:淡呵其無味也,見之不足見也,聽之不足聞也,用之不可既也。
Wang Bi
執大象,天下往。往而不害,安平大。樂與餌,過客止。道之出口,淡乎其無味,視之不足見,聽之不足聞,用之不足既。
Translations
Paul Carus (1913) →
THE VIRTUE OF BENEVOLENCE.
1. "Who holdeth fast to the great Form,
Of him the world will come in quest:
For there we never meet with harm,
There we find shelter, comfort, rest."
2. Music with dainties makes the passing stranger stop. But Reason, when coming from the mouth, how tasteless is it! It has no flavor. When looked at, there is not enough to be seen; when listened to, there is not enough to be heard. However, when used, it is inexhaustible.
John Chalmers (1868) →
The Virtue of Benevolence
Lay hold on the great form (of Tau), and the whole world will go to you. It will go to you, and suffer no injury; and its rest and peace will be glorious.
(If you have) music and dainties, the passing stranger will stop (at your door).
Tau, in its passing out of the mouth, is weak and tasteless. If you look at it, there is nothing to fill the eye. If you listen to it, there is nothing to fill the ear. But if you use it, it is inexhaustible.
James Legge (1891) →
The Attribute of Benevolence
To him who holds in his hands the Great Image (of the invisible Tao), the whole world repairs. Men resort to him, and receive no hurt, but (find) rest, peace, and the feeling of ease.
Music and dainties will make the passing guest stop (for a time). But though the Tao as it comes from the mouth, seems insipid and has no flavour, though it seems not worth being looked at or listened to, the use of it is inexhaustible.
Other translations
Русский
Д.П. Кониси (1894) →
(Святой) берет великого слона и идет по всему миру. Ходит, но не делает никакого вреда.
От удовольствия, спокойствия, тишины и величия дает ему (миру) пищу.
Проходящий пришелец остановился. Когда он говорит о Тао, то как просты его слова! (Когда) они произнесены, (то бывают) без всякого вкуса.
(Люди) смотрят на него (Тао), но не видят; они слушают его, но не слышат; они употребляют его, но оно не истощается.
Архим. Даниил (Сивиллов) (1828) →
Благотворное действие закона.
Если какой государь имеет в себе образ великих добродетелей или великого закона, то вся империя ему покоряется. Такая покорность не обратится ей во зло, а напротив того, она доставит ей вожделенный мир. Кто любит угощать странников приятною пищей, у того всякой из них охотно останавливается на ночлег в надежде насладиться приятностью пищи. Впрочем, сколько кто бы из них ни наслаждался сею пищей, никогда однако ж вполне насладиться ею не может, ибо, насладившись ею однажды, он чрез несколько времени после продолжения своего пути снова чувствует позыв на пищу. Что ж касается до закона, то он прост, чужд всякой искусственности, и, как пресная пища, не может иметь приятного вкуса. Такою незавидною простотой он не может казаться ни для взора занимательным, ни для слуха увлекательным; несмотря на то, благотворное действие его для нас никогда не может истощиться.
Français
Stanislas Julien (1842) →
Le Saint garde la grande image (le Tao), et tous les
peuples de l’empire accourent à lui.
Ils accourent, et il ne leur fait point de mal ; il leur procure
la paix, le calme et la quiétude.
La musique et les mets exquis retiennent l’étranger qui
passe.
Mais lorsque le Tao sort de notre bouche, il est fade et
sans saveur.
On le regarde et l’on ne peut le voir ; on l’écoute et l’on
ne peut l’entendre ; on l’emploie et l’on ne peut l’épuiser.
Léon Wieger (1913) →
A. Parce qu’il ressemble au grand prototype (le Principe, par son dévouement désintéressé), tous vont au Sage. Il les accueille tous, leur fait du bien, leur donne repos, paix et bonheur.
B. La musique et la bonne chère retiennent pour une nuit seulement un hôte qui passe (les plaisirs sensuels sont passagers et il n’en reste rien). Tandis que l’exposé du grand principe du dévouement désintéressé, simple et sans apprêt, qui ne charme ni les yeux ni les oreilles, plaît, se grave, et est d’une fécondité inépuisable en applications pratiques.
Deutsch
Reinhold von Plaenckner (1870) →
Wenn das erhabene Bild des Táo im Herzen der Menschen bewahrt würde, so würde sich die Welt ändern.
Ja, sie würde durchaus anders werden, aber nicht zu ihrem Nachtheil; ewige Ruhe, Eintracht, Friede würde herrschen. —
Freilich durch Musik, Freudenfeste, lockende Speisen sucht ein schlauer Wirth die vorbeipassirenden Fremden zum Anhalten und Einkehren zu bewegen, und was ich euch vom Táo gesagt, ist euch wol nicht würzhaft genug? Es ist nicht nach euerm Geschmack?
Ja! euer Sehen genügt allerdings nicht, um es zu erschauen,
Euer Hinhorchen nicht, um es zu vernehmen.
Und wenn ihr glauben solltet, einen materiellen Nutzen davon ziehen zu können, so ist das vollends unmöglich.
Victor von Strauß (1870) →
»Wer's grosse Bild festhält,
Zu dem kommt alle Welt;
Kommt — und da ist kein Weheklagen,
Nur Friede, Ruh, Behagen.« —
Bei Musik und Leckereien steht der vorbeigehende Fremde still; — geht Tao hervor vom Munde: wie ungesalzen! der ist ohne Schmack! Ihn anschauen genügt dem Gesicht nicht; ihn vernehmen genügt dem Gehör nicht. Ihn brauchen — kann kein Ende finden.
Richard Wilhelm (1911) →
Das LEBEN der Liebe
Wer festhält das große Urbild,
zu dem kommt die Welt.
Sie kommt und wird nicht verletzt,
in Ruhe, Gleichheit und Seligkeit.
Musik und Köder:
Sie machen wohl den Wanderer auf seinem Wege anhalten.
Der SINN geht aus dem Munde hervor
milde und ohne Geschmack.
Du blickst nach ihm und siehst nichts Sonderliches.
Du horchst nach ihm und hörst nichts Sonderliches.
Du handelst nach ihm und — findest kein Ende.
Available Sources
No sources available for this chapter yet