Chapter 28
Original Texts
Mawangdui Laozi A
知其雄,守其雌,為天下溪。為天下溪,恆德不雞。恆德不雞,復歸嬰兒。知其白,守其辱,為天下浴。為天下浴,恆德乃□德乃□□□□□。知其,守其黑,為天下式。為天下式,恆德不貣。德不貣,復歸於無極。楃散□□□□人用則為官長。夫大制無割。
Mawangdui Laozi B
知其雄,守其雌,為天下鷄。為天下鷄,恆德不離。恆德不離,復□□□□□其白,守其辱,為天下○浴。為天下浴,恆德乃足。恆德乃足,復歸於樸。知其白,守其黑,為天下式。為天下式,恆德不貸。恆德不貸,復歸於無極。樸散則為器,聖人用,則為官長,夫大制無割。
Wang Bi
知其雄,守其雌,為天下谿。為天下谿,常德不離,復歸於嬰兒。知其白,守其黑,為天下式。為天下式,常德不忒,復歸於無極。知其榮,守其辱,為天下谷。為天下谷,常德乃足,復歸於樸。樸散則為器,聖人用之,則為官長,故大制不割。
Translations
Paul Carus (1913) →
RETURNING TO SIMPLICITY.
1. "Who his manhood shows
And his womanhood knows
Becomes the empire's river.
Is he the empire's river,
He will from virtue never deviate,
And home he turneth to a child's estate.
2. "Who his brightness shows
And his blackness knows
Becomes the empire's model.
Is he the empire's model,
Of virtue ne'er shall he be destitute,
And home he turneth to the absolute.
3. "Who knows his fame
And guards his shame
Becomes the empire's valley.
Is he the empire's valley,
For e'er his virtue will sufficient be,
And home he turneth to simplicity."
4. Simplicity, when scattered, becomes a vessel of usefulness. The holy man, by using it, becomes the chief leader; and truly, a great principle will never do harm.
John Chalmers (1868) →
Returning to Simplicity
He who knows the masculine (nature), and at the same time keeps the feminine, will be the whole world’s channel (i.e. the centre of universal attraction). Being the whole world’s channel, eternal Virtue will not depart from him; and he will return again to the state of an infant.
He who knows the light, and at the same time keeps the shade, will be the whole world’s model. Being the whole world’s model, eternal Virtue will not miss him, and he will return home to the Absolute.
He who knows the glory, and at the same time keeps the shame, will be the whole world’s valley. Being the whole world’s valley, eternal Virtue will fill him, and he will return home to Simplicity.
This Simplicity (the primary existence) is what, being distributed, becomes (all the) vessels (forms of existence in the universe). A wise man, if he embrace it, becomes the chief of governors. For large (liberal) government is that which cuts off or hurts nobody.
James Legge (1891) →
Returning to Simplicity
Who knows his manhood's strength,
Yet still his female feebleness maintains;
As to one channel flow the many drains,
All come to him, yea, all beneath the sky.
Thus he the constant excellence retains;
The simple child again, free from all stains.
Who knows how white attracts,
Yet always keeps himself within black's shade,
The pattern of humility displayed,
Displayed in view of all beneath the sky;
He in the unchanging excellence arrayed,
Endless return to man's first state has made.
Who knows how glory shines,
Yet loves disgrace, nor e'er for it is pale;
Behold his presence in a spacious vale,
To which men come from all beneath the sky.
The unchanging excellence completes its tale;
The simple infant man in him we hail.
The unwrought material, when divided and distributed, forms vessels. The sage, when employed, becomes the Head of all the Officers (of government); and in his greatest regulations he employs no violent measures.
Other translations
Русский
Д.П. Кониси (1894) →
Тот, кто знает свою силу и сохраняет свою слабость, сделается долиной вселенной.
Когда он будет долиной вселенной, то в нем будет пребывать вечная добродетель.
Человек вторично возвращается в состояние младенца (Тао).
Кто знает глубину своего просвещения и остается в невежестве, он сделается примером всего мира.
Кто будет примером всего мира, тот не изменит вечной добродетели и возвратится к совершенству (Тао); он познает славу Его.
Находясь в презрении, он сделается долиной вселенной.
Кто — долина вселенной, тот будет доволен только добродетелью и возвратится в совершенную простоту.
Когда эта простота будет удалена, то из него выйдет превосходный сосуд.
Если святой муж употребит его, то сделается начальником.
Вот почему великое установление никогда не уничтожится.
Архим. Даниил (Сивиллов) (1828) →
Величие духа мудрого.
Мудрый хотя ясно понимает, в чем состоит крепость сил телесных, однако ж он не последует ея действию, а держится кротости духа, и всему покоряется. Он уподобляется большой реке в мире, которая все в себя вмещает и все поднимает. Как он уподобляется большой реке, какая только может быть во вселенной, то непреложные добродетели никогда от него неразлучны, по которым он снова приходит в состояние младенчества. Хотя он имеет ясное понятие о красоте белого цвета, но он более любит черный цвет, нежели белый. И сию-то скромностью подает образец империи. Как он подает образец империи, то непреложные добродетели у него свободны от всякой укоризны, чрез них он снова возвращается к бесконечному. Он также хорошо знает, что такое есть и слава сего мира, однако ж не гоняется за нею, а лучше избирает жить в бесчестии, но с сохранением чистоты нравов, чем в славе, но с потерею добродетели. Он походит на неизмеримую пропасть, которая все в себя поглощает, и ничем не наполняется. А как он походит на неизмеримую пропасть, и непреложные добродетели скрываются в нем в полном их пространстве, то он опять превращается как бы в необделанную, грубую глыбу. Если сия глыба по какому-нибудь случаю будет раздроблена на части, то из нее выходят уже мелкие сосуды. Если мудрый (Государь) захочет дать им какое-нибудь употребление, то из них делаются иные управителями, а другие старшинами. Но вещи по природе величественного образования не раздробляются на мелкие части.
Français
Stanislas Julien (1842) →
Celui qui connaît sa force et garde la faiblesse, est la
vallée de l’empire (c’est-à-dire le centre où accourt tout
l’empire).
S’il est la vallée de l’empire, la vertu constante ne
l’abandonnera pas ; il reviendra à l’état d’enfant.
Celui qui connaît ses lumières et garde les ténèbres,
est le modèle de l’empire.
S’il est le modèle de l’empire, la vertu constante ne
faillira pas (en lui), et il reviendra au comble (de la
pureté).
Celui qui connaît sa gloire et garde l’ignominie est
aussi la vallée de l’empire.
S’il est la vallée de l’empire, sa vertu constante atteindra
la perfection et il reviendra à la simplicité parfaite
(au Tao).
Quand la simplicité parfaite (le Tao) s’est répandue,
elle a formé les êtres.
Lorsque le saint homme est élevé aux emplois, il
devient le chef des magistrats. Il gouverne grandement
et ne blesse personne.
Léon Wieger (1913) →
A. Avoir conscience de sa puissance virile (savoir qu’on est un coq), et se tenir néanmoins volontairement dans l’état inférieur de la femelle (de la poule) ; se tenir volontairement au plus bas point dans l’empire... Se comporter ainsi, c’est montrer qu’on conserve encore la vertu primordiale, (le désintéressement absolu, participation du Principe).
B. Se savoir éclairé, et se faire passer volontairement pour ignare ; être volontiers le marchepied de tous... Se comporter ainsi, c’est prouver qu’en soi la vertu primordiale n’a pas vacillé, qu’on est encore uni au premier Principe.
C. Se savoir digne de gloire, et rester volontairement dans l’obscurité ; être volontiers la vallée (le plus bas point) de l’empire... Se comporter ainsi, c’est prouver qu’on possède encore intacte l’abnégation originelle, qu’on est encore dans l’état de simplicité naturelle.
D. (Le Sage refusera donc la charge de gouverner. S’il est contraint de l’accepter, alors qu’il se souvienne que) de l’unité primordiale, les êtres multiples sont sortis par éparpillement. (Qu’il ne s’occupe jamais de ces êtres divers), mais gouverne comme chef des officiers (premier moteur), uniquement appliqué au gouvernement général, sans s’occuper nullement des détails.
Deutsch
Reinhold von Plaenckner (1870) →
Wer sich seiner vollen Kraft bewusst ist, und sich dennoch seine Demuth und Bescheidenheit bewahrt, der gleicht dem grossen Reichskanal.
Gleichwie der Reichskanal, dem nie das Wasser versiegt, das dem ganzen Reiche Segen bringt, so wird auch ihm die hohe Tugend nie versiegen, und wenn das ist, so wird er zurückkehren in den Zustand der Unschuld eines neugeborenen Kindes.
Wer dieser Seelenreinheit sich bewusst ist, aber damit nicht zu glänzen sucht, der gleicht dem Reichsgesetz.
Gleichwie das Reichsgesetz nicht abirren kann und nicht abirren lässt, so kann und wird auch er ewig nicht abirren vom Pfade der Tugend, und wenn das ist, so wird er dahin gelangen, die Unendlichkeit zu erschauen.
Wer dieser hohen Kenntniss, so tiefen Wissens sich bewusst ist, und rühmt sich dessen nicht, geizt nicht nach Ruhm und äussern Würden, der gleicht einem fruchtbaren Thale im Reiche.
Gleich solchem fruchtbaren Thale, das hinlängliche Schätze birgt, und von der Welt jenseit seiner Berge nichts bedarf, so genügt auch ihm der Besitz der hohen Tugend und Weisheit, und wenn das ist, so wird er zurückkehren zum erhabenen Einfachen und zur Wahrheit.
Diese erhabene Einfachheit, die Wahrheit zertheilte sich, und lieferte alle Stoffe, deren der Weise bedarf, und von denen er sich sein System, gleichsam sein festes Lehrgebäude errichtet hat.
Von hier aus schafft er, lenkt und leitet er die Menschen und verkündet die Lehre, ohne je müde zu werden, dies zu thun.
Victor von Strauß (1870) →
»Wer seine Mannheit kennt, an seiner Weibheit hält,
Der ist das Strombett aller Welt.
Ist er das Strombett aller Welt: —
Die stäte Tugend nicht entfällt,
Und wieder kehrt er ein zur ersten Kindheit.
Wer seine Helle kennt, sich in sein Dunkel hüllt,
Ist aller Welt ein Musterbild.
Ist er der Welt ein Musterbild: —
Die stäte Tugend bleibt sein Schild,
Und wieder kehrt er ein in's Unbefangne.
Wer seine Hoheit kennt, und hält Demüthigung,
Ist aller Welt Thalniederung.
Ist er der Welt Thalniederung: —
Dann stäter Tugend ists genung,
Und wieder kehrt er ein zur ersten Einfalt.«
Die Einfalt wird zerstört und dann wird man brauchbar. Wendet der heilige Mensch sie an, dann wird er der Amtleute Oberster; denn er regiert grossartig und verletzt nicht.
Richard Wilhelm (1911) →
Rückkehr zur Einfalt
Wer seine männliche Kraft erkennt
und dennoch in weiblicher Schwachheit weilt,
der ist das Strombett der Welt.
Ist er das Strombett der Welt,
so verläßt ihn nicht das ewige LEBEN,
und er kann wieder umkehren und werden wie ein Kindlein.
Wer sein Licht erkennt
und dennoch im Dunkel weilt,
der ist das Vorbild der Welt.
Ist er das Vorbild der Welt,
so fehlt ihm nicht das ewige LEBEN,
und er kann wieder umkehren zum Ungewordenen.
Wer seine Ehre erkennt
und dennoch in Schande weilt,
der ist das Tal der Welt.
Ist er das Tal der Welt,
so hat er Genüge des ewigen LEBENS,
und er kann wieder umkehren zur Einfalt.
[Ist die Einfalt zerstreut, so gibt es „brauchbare“ Menschen.
Übt der Berufene sie aus, so wird er der Herr der Beamten.
Darum: Großartige Gestaltung bedarf nicht des Beschneidens.]
Available Sources
No sources available for this chapter yet