原文

马王堆老子甲

□□□□,□□不□。□者不博,□者不知。善□□□,□者不善。聖人無積,□以為□□□□□□□□□□□□□□□□□□□□□□□□□□。

马王堆老子乙

信言不美,美言不信。知者不博,博者不知。善者不多,多者不善。聖人無積,既以為人,己俞有;既以予人矣,己俞多。故天之道,利而不害;人之道,為而弗爭。

王弼

信言不美,美言不信。善者不辯,辯者不善。知者不博,博者不知。聖人不積,既以為人己愈有,既以與人己愈多。天之道,利而不害;聖人之道,為而不爭。

译文

English

Paul Carus (1913)

PROPOUNDING THE ESSENTIAL.

1. True words are not pleasant; pleasant words are not true. The good are not contentious; the contentious are not good. The wise are not learned; the learned are not wise. 2. The holy man hoards not. The more he does for others, the more he owns himself. The more he gives to others, the more will he himself lay up an abundance. 3. Heaven's Reason is to benefit but not to injure; the holy man's Reason is to accomplish but not to strive.

John Chalmers (1868)

Substantiality

Faithful words are not fine. Fine words are not faithful. The good do not debate. The debater is not good. The knowing are not learned. The learned are not knowing. The sage does not lay up treasures. The more he does for others, the more he has of his own. The more he gives to others, the more he is increased. This is the Tau of Heaven, which benefits and does not injure. This is the Tau of the sage, who acts but does not strive.

James Legge (1891)

The Manifestation of Simplicity

Sincere words are not fine; fine words are not sincere. Those who are skilled (in the Tao) do not dispute (about it); the disputatious are not skilled in it. Those who know (the Tao) are not extensively learned; the extensively learned do not know it. The sage does not accumulate (for himself). The more that he expends for others, the more does he possess of his own; the more that he gives to others, the more does he have himself. With all the sharpness of the Way of Heaven, it injures not; with all the doing in the way of the sage he does not strive.
Русский

Д.П. Кониси (1894)

Голос истины неизящен, а изящная речь лжива. Нравственный человек не красноречив, а красноречивый — лжец. Мудрец не знает многого, а знающий много — не мудрец. Святой муж ничем не запасается. Если запасается чем-нибудь, то для других. Когда он имеет что-нибудь, то все раздает другому. Поэтому запас его все более и более увеличится. Небесное Тао полезно: оно не имеет в себе ничего вредного для людей. Тао святых — творить добро и не ссориться.

Архим. Даниил (Сивиллов) (1828)

Благотворительность есть отличительное свойство мудрого.

Истина не любит облекаться великолепным слогом речи, а витийственной речью обыкновенно прикрывает себя ложь. Кто искренно добр, тот не требует, чтобы в защищение его высокое красноречие прославляло доброту души его; ибо кто требует, чтоб витийственная речь величала его добродетель, тот не может считаться истинно добрым, как, напротив того, кто многими обогащен познаниями, тот всегда показывает себя малосведущим, а кто выдает себя за многосведущего, тот ничего не знает. Мудрый ничего для себя не собирает на земле, а если он и собирает что-нибудь на земле, но ничего у себя не оставляет, а истощает все на неимущих, от того-то он больше собирает, чем истощает, больше богатеет, чем расточает. Небо, следуя своему закону, преимущественно стремится к тому, чтоб благодетельствовать тварям и удалять от них все, что им может причинить вред: так точно и свойство мудрого преимущественно отличается тем, чтоб творить всякому добро, никого не огорчать ни спором о первенстве, ни превозношением своими совершенствами, но всем уступать, всем покоряться; и, если честь его страждет, стараться побеждать зло не мщением, а терпением.

Л.Н. Толстой (1910)

Кто понимает, тот немного знает; кто много знает, тот не понимает. Истинные слова неприятны; приятные слова не истинны.
Français

Stanislas Julien (1842)

Les paroles sincères ne sont pas élégantes ; les paroles élégantes ne sont pas sincères. L’homme vertueux n’est pas disert ; celui qui est disert n’est pas vertueux. Celui qui connaît (le Tao) n’est pas savant ; celui qui est savant ne le connaît pas. Le Saint n’accumule pas (les richesses.). Plus il emploie (sa vertu) dans l’intérêt des hommes, et plus elle augmente. Plus il donne aux hommes et plus il s’enrichit. Telle est la voie du ciel, qu’il est utile aux êtres et ne leur nuit point. Telle est la voie du Saint, qu’il agit et ne dispute point.

Léon Wieger (1913)

A. (J’ai fini. Vous trouverez peut-être mon discours assez fruste, peu subtil, guère savant.) C’est que la franchise native ne s’attife pas, la droiture naturelle n’ergote pas, le sens commun se passe de l’érudition artificielle. B. Le Sage ne thésaurise pas, mais donne. Plus il agit pour les hommes, plus il peut ; plus il leur donne, plus il a. Le ciel fait du bien à tous, ne fait de mal à personne. Le Sage l’imite, agissant pour le bien de tous, et ne s’opposant à personne.
Deutsch

Reinhold von Plaenckner (1870)

Diese Worte, so offen und wahr sie sind, so wenig angenehm und lieblich klingen sie; wem es aber nur darum zu thun ist, schöne Worte zu machen, der kann nicht bei der Wahrheit bleiben. Ein Rechtschaffener ist schlicht in seinen Reden, er schmückt nicht aus, er schmeichelt nicht. Wer schmeichelt, ist nicht redlich. Wer es nun weiss, dass es so steht mit dem Volke, mit der Welt, der kann es nur leider nicht ändern, und die es ändern, wenigstens bessern könnten, die kennen eben die Consequenzen nicht. Der Weise aber, dem das Immaterielle das höchste Ziel ist, nach dem er hinstrebt, und für das er beständig wirkt, bedenkt, dass es doch auch schon jetzt Menschen gibt, die im Guten erstarkt sind, und hofft, dass dadurch, dass die Guten auch auf andere einwirken, es dahin kommen wird, dass immer mehr und mehr sich dem Táo zuwenden. Um so mehr, wenn man wird einsehen lernen, dass das Táo nur beglücken und segnen, und niemand schaden und verderben kann. So bleibt der Weise unablässig beim Táo und schafft und arbeitet dafür, freilich ohne seine Meinung, seine Ansichten irgendjemand gewaltsam aufdringen zu wollen.

Victor von Strauß (1870)

Wahre Worte sind nicht angenehm; angenehme Worte nicht wahr. Wer gut ist, redekünstelt nicht; wer redekünstelt, ist nicht gut. Wer erkennt, ist kein Vielwisser; wer Vielwisser ist, erkennt nicht. Der heilige Mensch sammelt nicht an: je mehr er für die Menschen verwendet, desto mehr hat er; je mehr er den Menschen gegeben, desto reicher ist er. Des Himmels Weise ist, wolthun und nicht beschädigen; des heiligen Menschen Weise, thun und nicht streiten.

Richard Wilhelm (1911)

Entfaltung des Wesentlichen

Wahre Worte sind nicht schön, schöne Worte sind nicht wahr. Tüchtigkeit überredet nicht, Überredung ist nicht tüchtig. Der Weise ist nicht gelehrt, der Gelehrte ist nicht weise. Der Berufene häuft keinen Besitz auf. Je mehr er für andere tut, desto mehr besitzt er. Je mehr er anderen gibt, desto mehr hat er. Des Himmels SINN ist segnen ohne zu schaden. Des Berufenen SINN ist wirken ohne zu streiten.

可用来源

此章节暂无可用来源